Leraar der leraren, door Henk de Bij (1983)

Onder de oudere Nederlandse pedagogen van naam is Wolfgang Wijdeveld waarschijnlijk degene die de meeste pianodocenten heeft gevormd. Als hoofdleraar en hoofd van de piano-sectie van het Utrechts Conservatorium heeft hij tussen 1946 en 1977 ongeveer 110 pianisten tot het eindexamen en het Staatsexamen in een verhouding van ongeveer 90 tot 20 opgeleid. Naast zijn omvangrijke werkzaamheid als componist én concertpianist is Wijdeveld eigenlijk altijd leraar geweest, en dat, naar hij zegt, met groot plezier. In 1946, het jaar waarin hij in Utrecht benoemd werd, nam hij afscheid als directeur van de Muziekschool in Zwolle, waar hij werd opgevolgd door Andries Hartsuiker, de vader van de tegenwoordige, directeur van het Utrechts Conservatorium, Ton Hartsuiker. Toen Wijdeveld in 1940 in Zwolle kwam, was zijn voorganger, de heer Willeumier, een man met een aartsvaderlijk uiterlijk, net op een heel merkwaardige wijze overleden: terwijl hij orgel speelde in de dienst werd hij door een hartverlamming getroffen, en viel met zijn neus op het klavier. Op de toon e, naar Wijdeveld zich herinnert. Die bleef maar doorklinken, zodat men naar boven rende en hem daar dood vond. Gesneuveld, zou je eigenlijk moeten zeggen. Klik hier om verder te lezen.


Volkskrantmagazine 09-12-2000

Hulde voor het initatief van Nota Bene in Enschede, die historische opnamen van de virtuoze pianist Wijdeveld op cd heeft gezet. In de la van mijn bureau ligt een bandje waarop de stem van mijn vader is te horen. Hij houdt een toespraak voor de radio en het fragment dat bewaard is gebleven gaat over cultuurpolitiek. Riek van der Ploeg zal nog schrikken als hij hoort hoe groot de overeenkomsten zijn, tussen zijn opvattingen en die van de KVP-politicus in 1947. Hoewel ik geen emotionele band had met mijn vader, klopt mijn hart iets sneller iedere keer als ik die stem hoor. Het blijft in het digitale tijdperk een wonderlijke ervaring om te luisteren naar een stem die je verleden zo kleurt. Klik hier om verder te lezen.


Memoires

Chopin
"Ik weet nog, dat daar ook een meisje van ongeveer 18 jaar een kamertje gehuurd had, waarin zelfs een piano stond. Zij had les op het Conservatorium bij Paul Schrenkel. llonka Ritschl, een nichtje van een Hongaarse dichteres Giza Ritschl, een dik oud mens die ik wel eens gezien heb, en van wie ik mijn hele leven een boekje met liefdesgedichten heb meegedragen. Gedichten in het Nederlands, want zij woonde al heel lang in Nederland. Enfin, Ilonka speelde voor me, ik hoor het nog of het gisteren was, en ik was toch pas twaalf jaar. Het derde Scherzo van Chopin. En als dan de prachtige koraal kwam, zei ze: dit moet klinken of de engeltjes door de lucht zweven en dan liet ze haar vingers zeer snel over de toetsen van boven naar beneden glijden. Het is, waarschijnlijk om die reden een lievelingsstuk van me geweest, mijn hele leven lang."

"Toen ik wat ouder werd, zo ongeveer 14 jaar, speelde mijn moeder met mij vierhandig op de piano symphoniën van Haydn, Mozart, Beethoven, Brahms. Dat was een goed werkje van haar en ik heb de stukken ook nooit meer vergeten. Dat was verrukkelijk." Klik hier om verder te lezen.